Jeszcze niedawno kredyt frankowy kojarzył się z wieloletnim procesem i niepewnością co do finału sprawy. Obecnie frankowicze coraz częściej uzyskują korzystne rozstrzygnięcia już przed sądem I instancji, a banki rezygnują z dalszego zaskarżania wyroków. To wyraźny sygnał, że realia sporów frankowych uległy istotnej zmianie. Nasie specjaliści z Votum Finance Help wskazują, że nie jest to chwilowa tendencja, lecz efekt ugruntowanej linii orzeczniczej oraz chłodnej kalkulacji finansowej banków.
Co sprawiło, że frankowicze zyskali tak silną pozycję w sądach?
Kluczowym czynnikiem jest stabilność orzecznictwa. Sądy coraz częściej i w sposób jednoznaczny:
- uznają klauzule przeliczeniowe za niedozwolone,
- stwierdzają nieważność umów CHF,
- wzmacniają ochronę konsumentów.
Dla frankowiczów oznacza to przewidywalność i większe poczucie bezpieczeństwa. Dla banków – wysokie ryzyko przegranej, którego nie rekompensuje już nawet wniesienie apelacji.
Dlaczego banki coraz rzadziej składają apelacje w sprawach frankowych?
Apelacja od wyroku I instancji to dziś dla banku nie tylko kolejny etap sporu, ale przede wszystkim dodatkowe koszty procesowe, konieczność zapłaty odsetek ustawowych za opóźnienie, ryzyko utrzymania niekorzystnego wyroku w II instancji.
Im dłużej trwa postępowanie frankowe, tym wyższe stają się koszty po stronie instytucji finansowej. W wielu przypadkach dalsze procesowanie przestaje mieć jakiekolwiek ekonomiczne uzasadnienie dla banków.
Czy kredyt frankowy nadal oznacza wieloletnią batalię sądową?
Coraz częściej odpowiedź brzmi: nie. W praktyce wiele spraw dotyczących unieważnienia umowy kredytu frankowego zamyka się po wyroku I instancji. Banki, świadome niewielkich szans na zmianę rozstrzygnięcia, decydują się zakończyć spór szybciej, zamiast narażać się na narastające odsetki i kolejne koszty.
Dla frankowiczów oznacza to:
- krótszy czas oczekiwania na prawomocny wyrok,
- szybsze rozliczenie z bankiem,
- mniejsze obciążenie psychiczne.
Czy banki nadal pozywają frankowiczów o dodatkowe roszczenia?
W ostatnich latach pojawiały się pozwy banków dotyczące m.in. wynagrodzenia za korzystanie z kapitału czy waloryzacji. Obecnie takie działania są znacznie rzadsze. Aktualne stanowiska sądów ograniczają skuteczność tych roszczeń, a banki coraz ostrożniej decydują się na kolejne procesy wymierzone przeciw frankowiczom.
Ryzyko przegranej i poniesienia dalszych kosztów powoduje, że ta strategia traci na znaczeniu.
Czy ugody po wyroku I instancji wpływają na decyzję o apelacji?
Tak i to coraz wyraźniej. Po unieważnieniu umowy kredytu frankowego w I instancji strony często decydują się na porozumienia rozliczeniowe (tzw. porozumienie kompensacyjne). Takie rozwiązanie:
- pozwala uniknąć dalszych sporów,
- przyspiesza zakończenie sprawy CHF,
- ogranicza koszty po obu stronach.
Gotowość frankowicza do rozliczenia może skutecznie zniechęcić bank do składania apelacji.
Sprawy frankowe - najczęstsze pytania
Banki rezygnują z apelacji, ponieważ rośnie przewaga frankowiczów w sądach, koszty dalszych sporów są wysokie, a ryzyko przegranej w II instancji niemal pewne.
Nie. Polityka banków jest zróżnicowana – niektóre instytucje konsekwentnie składają apelacje, inne rezygnują masowo. Każda sprawa frankowa wymaga indywidualnej analizy.
Skrócenie postępowania pozwala szybciej uzyskać prawomocny wyrok, rozliczyć się z bankiem i zmniejszyć obciążenie psychiczne oraz finansowe wynikające z długotrwałego procesu.
Zazwyczaj kilkanaście dni. Bank nie powinien celowo opóźniać tej procedury.
